Verhalen over Griekenland

Verhalen over Griekenland: Leuk nieuws uit Griekenland, Kreta op z’n best: Op deze pagina schrijven wij stukjes met leuk nieuws uit Kreta Griekenland; waargebeurde verhalen over iets wat we hier meemaken en wat leuk is om met u te delen! Op deze manier krijgt u een beetje een idee van de cultuur en tradities op Kreta.

Laatste update: 13.08.22: Verhalen over Griekenland – leuk nieuws uit Griekenland – Kreta op z’n best – waargebeurde verhalen Kreta Griekenland – cultuur en tradities op Kreta


Bezoek aan een doopfeest op Kreta: Veel mensen dopen hun kinderen rond de Kerst. Er zijn veel doopfeesten en trouwerijen rond de Kerst op Kreta. Wij zijn gisteren ook naar een doopfeest geweest, dat was een mooie afsluiter na een lange kerstweek! Brrr, het is best koud voor kinderen in zo’n kerkelijk bad! Daarna zijn we naar het doopfeest gegaan in Rogdia. Lekker eten en Griekse live muziek, het is altijd weer leuk om te zien dat kleine kinderen gelijk Grieks kunnen dansen!

Kalderimies op de Griekse eilanden: Oude verbindingen tussen de dorpen van vroeger, toen er nog geen geasfalteerde wegen waren. Kalderimies zijn eigenlijk ezelspaden die van dorp naar dorp lopen. Deze paden zijn maar 80 centimeter breed, maar dat was vroeger breed genoeg voor transport met een ezel. Het was in de oudheid de enige verbinding over het eiland. Deze paden zijn soms duizenden jaren oud. U moet zich voor stellen, dat een boer uit centaal Kreta vroeger te voet naar het hoofdstad Heraklion moest, een ezel met een last van 120 kilo kon ongeveer 20-30 kilometer per dag lopen. Het was eigenlijk een wereldreis in die tijd. Nu kunt u op deze onbekende wandelpaden heerlijk genieten van natuur en rust.

Verhalen over Griekenland – Een vroege ochtend in november

Kreta op z’n best: Hoe is het mogelijk! Inmiddels woon ik al meer dan 20 jaar op Kreta. Al sta ik niet vaak meer versteld van de gewoontes op mijn eilandje, zo af en toe overkomt me weer iets en denk ik: “Waar halen ze het vandaan” of “Hoest mogelijk”. Zoals 2 jaar geleden, een ervaring van de “Hoest mogelijk” variant. Het was een frisse dag in november met een stralend zonnetje in de linker bovenhoek. In mijn autootje reed ik richting een afspraak in de grote stad, rustig aan natuurlijk, de kretenzische bergweggetjes kunnen geen haast gebruiken. In de verte zag ik een donkere kleine vlek bewegen. Dichterbij gekomen bleek de vlek een volledig in het zwart gekleed oud dametje te zijn met een gigantische stapel hout op haar rug. Relatief gigantisch welteverstaan, met haar 1 meter 50 was het veel en vanwege de lading die ze meetorste, liep ze met haar neus bijna op de grond. Ik stopte mijn autootje en vroeg haar waar ze mee bezig was: ‘Hout halen voor de kachel, mijn jong, het wordt al koud he’ antwoordde ze glimlachend. Haar lach gaf mij een ruime blik op haar 2 en een halve tand. ‘Waar moet u naar toe mevrouw?’ Ik moest het weten, het zal potdorie je oma zijn zeg. Met een kromme vinger wees ze naar de top van de berg. Dat was toch al gauw 5 kilometer bergopwaarts! “Kom”, zei ik, “we gooien dat hout in de auto en dan breng ik u even”, ik had toch de tijd. Of we dan misschien ook nog even dat andere stapeltjes hout mee konden nemen? Na 10 minuutjes dwars door de olijfgaarden lopen, kwamen we bij een nog grotere stapel netjes bij elkaar gesprokkelde takken. Had ze dat ook nog alleen naar boven willen sjouwen? Hup, die ook de auto in. Tijdens de rit naar haar huisje vertelde ze me prachtige verhalen over hoe lang de olijfgaard al in de familie was en hoe ze zich verheugde op de oogst. Haar kinderen en kleinkinderen woonden allen in Heraklion en zouden net als elk jaar naar het dorp komen om bij haar te zijn tijdens de oogst van de olijven. De glans in haar ogen bevestigde mij hoe belangrijk deze traditie is.

Het dorpje stelde niet veel voor. Klein, typisch Kreta met nauwe witte straatjes, vervallen huisjes, een kafeneion (Grieks koffiehuis) en, natuurlijk, maar liefst 2 kerken. Voor een oud houten deurtje hielden we stil. “We zijn er” riep ze opgelucht. Ik wilde al afscheid nemen, maar daar was geen sprake van. Eerst moest ik nog even wat drinken. Het huisje was klein, de scherpe geur van de Zomba (houtkachel) kwam me tegemoet. Mijn gastvrouw rende direct haastig op en neer. Ze moet toch flink in de tachtig zijn geweest, maar dat zag je aan de snelheid waarmee ze rondliep niet af. Er werd wijn geschonken en kaas gesneden. De oude klok aan de muur sloeg net 2 uur. Ze wierp er een blik op en kwam met walnoten, tomaat en komkommer op de proppen. We keuvelden een tijdje over haar familie, de kinderen en het leven. Het zware dialect van het vrouwtje gaf sjeu aan het geheel. Ik stond op om te gaan maar werd pardoes terug in de stoel geduwd. Ochi, ochi, riep ze met haar rechteroog op de klok, je moet nog wat eten. Het glas werd weer gevuld en nu werd me een bord dampend geitenvlees met rijst voorgezet. Naast haar op de bank stond een oude doos met een vervaagd patroon en afbladderend goud papier. Zij haalde haar ‘schatten’ er één voor één uit en had bij alles een verhaal. Prachtige oude foto’s met een geschiedenis van generaties. Er liep een traantje langs haar wang toen we het familieportret uit de dertiger jaren bekeken. Berustend stopte ze de foto’s terug in de doos. Het werd nu echt tijd voor mij om te gaan, dus ik waagde nog een poging. Nogmaals keek ze op de klok. Het was inmiddels half vier maar nu mocht ik toch echt. Met twee flinke zoenen nam ik afscheid en keerde mijn auto.

Terwijl ik hetzelfde slingerpad nu bergafwaarts reed, realiseerde ik me hoe lang deze weg wel niet was. Goh, dat oude omaatje had er zeker 1 ½ uur te voet over gedaan, had ik haar niet gebracht. Anderhalf uur. Het kwartje viel. Het anderhalve uur dat ik haar had bespaard in tijd, had zij mij terug geschonken in de vorm van eten, drinken en een overdadige gastvrijheid. Je vraagt je dan af, hoe is het mogelijk… dat is Kreta op z’n best! Groetjes Zorbas

Verhalen over Griekenland – Oude ambachten bestaan nog steeds

Kerstexcursies op Kreta  – oude ambachten op Kreta: De bellenmaker.

Centraal Kreta: We rijden de binnenlanden van Kreta in tot aan de voet van de Ida berg via rustieke binnendoor weggetjes. Geen routes waar je veel mensen tegenkomt! We hebben meteen ook deze route op de GPS geplaatst, misschien kunnen we in de zomer iemand blij maken met dit uitstapje. De rit is in deze tijd van het jaar heerlijk: mooie natuur, prachtig weer en boven ons witte sneeuw toppen van het Ida massief (2456 meter hoog). De temperatuur in de bergen schommelt enorm: op de ene plek is het 22 graden, even verder zijn het er nog maar 3…. Ligt natuurlijk aan de hoogteverschillen maar toch, aan de kust was het gewoon zwembroeken-weer vandaag. We hebben vele dorpen bezocht tijdens deze Kersttour: Krousonas, Tillisos, Agios Mironas, Daphnes, Venerato, Kato Asitis, Prinas, Agios Thomas, Gonies, Anogia, Nida Plateau, Petrokefalo, Stavrakia, Kato Kalesia.

Elk dorp heeft z’n eigen gezicht met altijd een kerkje in het midden en een Grieks Kafenion (Het koffie- en praathuis). De natuur en de dorpjes er tussen zien er idyllisch uit; Kreta is heerlijk groen in de bergen in deze tijd van het jaar. Een wintergevoel geeft het niet echt, want door de temperaturen en al het groen voelt het net als voorjaar. Overal waar gestopt wordt voor koffie, krijgen we zelf gebakken kerstkoekjes…. Wat een genot!

Olijven oogsten op Kreta: Overal in deze tijd van het jaar is het druk in de bergen, iedereen is bezig met het oogsten van de olijven. Leuk om te zien voor onze gasten in de winter. Het is altijd een intensieve klus, maar iedereen is er vrolijk aan bezig. De zakken met olijven worden met grote zorgvuldigheid gevuld en boven een vuurtje van de oude takken wordt het middagmaal bereid. Elke dag worden de geoogste olijven naar de fabriek gebracht. In elk dorp staat wel een olijvenpers, waar u gewoon naar binnen kunt lopen om precies te zien hoe de olie wordt gemaakt. Jammer dat zoveel mensen alleen in de zomer naar Kreta komen, terwijl de wintermaanden zo mooi en bijzonder zijn.

Bellenmakerij en oude ambachten op Kreta: Deze ambachten bestaan nog op Kreta. Een bellenmakerij waar nog ouderwets bellen worden gemaakt voor de schapen en geiten. Hier kunt u zien dat handarbeid nog steeds bestaat in Europa! De eigenaar maakt alle bellen zelf, gelukkig is overleven voor hem geen probleem op Kreta, want het is een eiland vol met schapen en geiten. Na een glaasje Raki van eigen stook, is het tijd om onze tour voort te zetten via de binnendoorweg van het Ida gebergte.

Bergtoppen met sneeuw op Kreta: De Ida berg is de hoogste van Kreta, hier ligt 7 maanden per jaar sneeuw! De weg binnendoor is prachtig, met veel verlaten kerkjes en huisjes gemaakt van natuursteen voor de schaapsherders. Het is koud zo hoog in de bergen! Op onze terugweg naar Zorbas wordt het elke minuut warmer. Aangekomen bij de accommodatie is het werkelijk heerlijk in het zonnetje met 22 graden. Tijd voor een glaasje wijn aan zee.

Verhalen over Griekenland – Het verlaten dorp Aradena op Kreta

Het verlaten dorp Aradena: Dit dorp is verlaten sinds de jaren 40. Aradena is verlaten door een familieruzie in het dorp: een uit de hand gelopen “vendetta”, er zijn toen zelfs doden gevallen. De bewoners zijn toen naar het dorp Anopoli verhuisd in de omgeving. Toch zijn er de laatste jaren weer wat mensen komen wonen. Er staat een kerk uit de 14de eeuw. De straatjes zijn prachtig om te zien, u kunt er ook in de verlaten huizen kijken. U krijgt zo een idee hoe men hier vroeger geleefd heeft. Aan het einde van het dorp begin het ezelspad naar beneden. Deze kalderimi is aangelegd om vanuit het dorp te voet of per ezel naar de andere kant te komen. Dat was een zware klim en daling om even naar de andere kant te komen! Sinds de jaren 80 is de brug van Aradena aangelegd, dat maakt het bereiken van het dorp een stukje makkelijker. Rond het dorp groeien olijfbomen van honderden jaren oud, een teken van een oude welvaart. Het uitzicht op de witte berg achter het dorp is fantastisch.

Traditioneel carnaval in Gergeri, Kreta: het dorp Gergeri ligt vlak bij Kato Zaros, hoog in de Kretenzer bergen. Dit dorp viert elk jaar “schone maandag” met een traditionele carnavalsoptocht. Dit feest heet Sarakosti, eigenlijk is het asmaandag of witte maandag. Dit zijn de 7 weken voor Pasen dat er gevast wordt. Tijdens het feest eet iedereen inktvis en schaaldieren met salades. Er wordt geen vlees of melkproducten gegeten. Deze Griekse carnavalsoptocht is traditioneel: iedereen gaan als schapen verkleed met schapenbellen door de straten. De “schapen” worden door een schaapherder bij elkaar gedreven. De hoofdstraat van het dorp is compleet afgesloten voor deze optocht. Langs de hoofdstraat wordt er uitgebreid gegeten en gedronken in de lokale horeca. De tafels worden volgezet met wijn en Raki, vis en heerlijke lokale gerechten. Wij hebben onze Sarakosti doorgebracht bij “to Kouroupi” in Gergeri: een leuke ouzeri in de hoofdstraat van het dorp. Het feest in Gergeri begint elk jaar om 12 uur, maar het is wel aan te raden om vroeg aanwezig te zijn, dus om 10 uur zaten we al aan tafel. Op het dorpsplein werd geweldige Kretenzer muziek gespeeld met de lira, mandoline en louta.. Iedereen danst op het pleintje de vastentijd tegemoet: op naar het Grieks Pasen!

Wandeling in een spookdorp of verlaten dorp. Deze dorpswandeling eindigt in het verlaten Kretenzer dorpje Kalami. In Kalami kunt u goed zien hoe een dorp er in Griekenland uit zag in de jaren 50 en daarvoor. De natuur rond het dorp is adembenemend en het hele jaar door toegankelijk. Het dorp ligt ingeklemd tussen hoge rotsen met velden vol met olijfbomen, bloemen en beekjes. Tot ver in het voorjaar stroomt hier water door de beekjes. Er groeien hier veel fruitbomen en we wandelen door een verlaten landbouw gebied. De wandeling is kunnen we zo lang maken als u wilt: vanaf 5 tot 12 kilometer.

Verhalen over Griekenland – Olijfolie en Raki, de eerste levensbehoefte van Kreta

Kreta op z’n best: Oogsttijd. Een van onze fijnste dagen is elke keer weer de workshop Grieks koken op Kreta…. heerlijk samen genieten van de prachtige natuur, de verse kruiden plukken, kokkerellen en lekker eten tussen de olijfbomen. Zonder uitzondering hoor je vanuit elke hoek op deze dagen: “Wat is jullie olijfolie toch lekker!” Ook zonder enige uitzondering is de verbazing als wij dan de prijzen horen die mensen in Noord-Europa voor deze olie betalen….. al snel 18 – 22 Euro de liter???? Dan vragen wij ons af wie al dat geld opstrijkt. De boer op Kreta krijgt nog geen 2 euro per liter! Wie verdient er dan zo veel aan? De tussenhandel? De transporteerders? De belasting? De boeren die de hele zomer en winter hun olijven vertroetelen in ieder geval niet!

Kreta is goed voor 6% van de wereldproductie van olijfolie! Daarbij is het door de samenstelling van de grond, het heerlijke klimaat en de fantastische zorg ook nog eens de beste kwaliteit olie wereldwijd, geen enkel ander land kan daar tegenop! Ach, het zal wel weer zijn, dat we te afgelegen zitten op Kreta, te ver weg en dus te hoge transportkosten, maar het verschil tussen 2 en 18 euro is wel erg groot! Gelukkig zijn er nu olijffabrieken die er ook een verpakkingindustrie zijn gaan samenwerken, waardoor de olijfolie in de toekomst de olie misschien wel voor een normale prijs in de winkel verkocht worden! Mijn hoop is dat we dan de olijfboer niet vergeten, juist die mag er wel wat meer aan verdienen. In ieder geval zitten de bomen vol dit jaar, dus laten we hopen op een mooie en eerlijke oogst.